Niniejsza norma jest polską wersją normy europejskiej EN 13137: 2001. Została ona przetłumaczona przez Polski Komitet Normalizacyjny i ma ten sam status co wersje oficjalne.

W niniejszej normie europejskiej podano dwie metody oznaczania ogólnego węgla organicznego (OWO) w niesuszonych próbkach odpadów zawierających ponad 1g węgla na kg suchej masy (0,1 %). Niniejsza norma może być stosowana również do szlamów, osadów i materiałów porównywalnych. Cząstki węgla elementarnego, karbidy, cyjanki, cyjaniany, izocyjaniany, izotiocyjaniany i tiocyjaniany, jeżeli są obecne w odpadzie, są oznaczane z zastosowaniem metod opisanych w ninieszej normie jako węgiel organiczny. W przypadkach gdy odpad zawiera istotne poziomy składników wymienionych powyżej, interpretacja zamierzonych wartości może zatem stwarzać problemy. W razie potrzeby te składniki należy oznaczać osobno za pomocą odpowiedniej procedury sprawdzonej pod względem poprawności i wpisać do protokołu badań.

Zamiast : PN-EN 13137: 2002 (U) ; zatwierdzona przez Prezesa PKN dnia 21 kwietnia 2004 r.